Yaşamın bizi tükettiğini sanırız kimilerimiz. Kimilerimizse sonlarda bir başlangıç olduğuna inanırız. Pek çoğumuz düşünmeyiz ne zamanı yada nasıl yaşıyor sayıldığımızı ve ölüme Tanrı'dan daha kolay bir tanım bulamayız.
"Ölüm bu, herkezin başında" diyor şair yitirdiklerimizin ve yitişimizin olağanlığını anlatırken. Bir başka şair ise, "Sevdikleri ölmemişler çıksın aradan ; benim sözüm bir yanı göçüp gitmişleredir." deyip, düşen ateşin ne kadar yakıcı ve yok edici olduğunu söylüyor bize.
Muhakkakki hepimizin canından bir parça kopup gitmiştir, bir yakınımızı yitirdiğimizde. Ve bu yakınlık derecelendirilemez, ana, baba, teyze, amca, kardeş, arkadaş, dost… diye giden "can"dır çünkü ve bizden kopmuştur.
Yitirilen çikmıştır belki sahneden ama adımları hala dolaşmaktadır aramızda; gözleri hala gözlerimizin içindedir. Tutmaktayızdır ellerini, bir bebeği sarıp sarmalarken ve omuzdaşımızdır bir halayda, barda, horonda; sözdaşımızdır türküde, bağlamada yada ağıtta. Velhasil yüreğimizdedir; yaşamaktadır içimizde ve onları sonsuza dek yaşatmak bizim elimizdedir. Dedikya, yiğidin adı olmaz ama anısı vardır. Onu yaşatacak anıları….
Bizler anılarımıza sahip çıkıyoruz yitirdiklerimize dair ve diyoruz ki "Sizler bizlerle nefes alıyor, bizlerle ağlıyor, gülüyor, bizlerle oynuyorsunuz. Her zaman bizlerlesiniz. Çünkü yüreğimizdesiniz. Ve bizler yüreğimizdekine sahip çıkıyoruz; bugün ve yarın adına. Dünlerimiz sizinle güzel ve sizinle özeldi, yarınlarımız da anılarınızla….
